İkiz Mutluluklar…

Bu yazı, “İkiz bebekler nasıl büyütülür” yazısı değildir… Fakat bu yazı, Rabbinizin  hiç ummadığınız bir anda hayatınıza sunduğu iki küçük mucizeyle yaşamanın verdiği mutluluğu ve yer yer yaşanılan duygu karmaşıklığını içerir…

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

Henüz 19 yaşındaydım, anne olacağımı öğrendiğim zaman… Şimdilerde çocuk diyorlar 19 yaşındaki kızlara. Ben de öyle çocuktum o zamanlar… Evlilik demek benim için “Anne” olmak demekti. Küçük bir çocukken süpürgeden yapılmış bebeğime gösterdiğim özeni, verdiğim sevgiyi hatırlıyorum. Üzerini sıkı sıkı örttüğüm halde “Neden yattığı yer benim yattığım yer gibi ısınmıyor?” diye düşünür dert ederdim o zamanlar…

Büyüyünce ne olacaksın sorularına, utancımdan hep başka cevaplar versem de, içimden “Anne olacağım” derdim…

Dört aylık hamileyken, ilk kez ultrason denen aleti görmüştüm. Başucumda duran ekranda bebeği göreceğim diye boynum tutulmuştu. Doktor yarım saat inceledi belki. Sonra, içinde duygu barındırmayan bir cümle kurdu: ” İkiz bebeklerin olacak!”

O an tam olarak ruh halim nasıldı hatırlamıyorum. Dışarı çıktım. Eşime dedim ki: “İkiz bebek olacakmış”. “Gerçekten mi?!” diye sordu? Elimde ki ultrason kağıdına baktı. Karmaşık yazılardan bir şey anladı mı bilmiyorum ama… inandı…

Bir süre sessizce yürüdük… Çok mutluydum. Fakat sorumsuz bir mutluluktu bu. Okulunu bitirmemiş, askerliğini yapmamış, radyoda ufacık bir ücretle spikerlik yapan bir eş… Maddi sıkıntılar kimin umurunda… Aklımda sadece bebekler vardı…

9 ay kolay geçti bence. Mide bulantısı vesaire hiç yaşamadım. Bebeklerim doğana kadar çok sabırsızlandım. Küçük bir bohçanın içinde, çok fazla olmayan bebek eşyaları vardı. Özellikle son ay, hemen hergün bu eşyaları, kıyafetleri açıp baktım. Yere serdim, hayaller kurdum. İkiz olmalarına rağmen, postmatüre doğdu bebeklerim…

İlk bebek veya bebekler annenin tecrübesizliğine geliyor her zaman. Kardeşim yoktu. Bu yüzden bebek konusunda çok tecrübesizdim. Günde defalarca baktığım bir kitabım vardı sadece…

3 aylık olana kadar anneciğim yanımdaydı. Sonra canlarımla bir başına kalakaldık. Her şeylerini eksiksiz yapayım gibi bir düşüncem vardı. En güzel şekilde bakmalı, en iyiyi başarmalıydım… Niye o kadar kasmışım  kendimi bilmiyorum…

Birde adaletli davranacağım diye saçmaladığım zamanlar çok olmuştur. Öpücüklerimi sayar, ikisini de aynı sayıda öperdim. Haksızlık olmasın diye… İkisini yatağın üzerine yatırır, ortalarına ben otururdum. İkisinin biberonunu aynı anda ağızlarına vermeye çalışırdım. Birine bakarken, diğerinin biberonu ağzından çıkmış, sütü dışarıya akıyor olurdu… İkisini birden kucağıma almaya çalışmak, ikisiyle birden konuşmak, biri ayağımda, biri kucağımda, ikisini birden uyutmak gibi şaşkın zamanlarım çok oldu mesela…

Tecrübeli annelerin sözlerine çok kulak verirdim. Hiç bir tavsiyeyi kaçırmak istemezdim. Bu süreçte  inandığım ve uygulamaya kalktığım bazı önerilerin saçmalığını ise çok sonra farkettim…:(

İlk aguları, ilk oturmaları, yürümeleri, ilk anne demeleri… O zamanlar, 36 pozluk filmlerle çekip tab ettirdiğim resimlere bakmak  şimdilerde içimi acıtıyor…

O zaman şirin yaramazlıkları zorlardı beni. Çok kereler oturup ağlamışımdır çocuklar gibi. Anneme telefon edip, “Anne yapamıyorum, çok zor” deyip ağladığım, anneminde “Bunlarda geçecek kızım, sabırlı ol” dediği ve “Annem beni anlamıyor” deyip içerlediğim zamanlarım olmuştu…

Benim yaşımdaki komşumun tek çocuğu vardı.  “İşimi bitiremiyorum” diye yakınır dururdu. Bana tek çocuk oyuncak gibi gelirdi oysa…:)

İlk yürümeye başladıklarında, örtüleri çekiştirmeye başlamışlar, bende bir bir örtüleri kaldırmıştım. Bir sabah kalktığımda, ikizlerin benden önce uyandığını fark ettim. İkisi de ellerine bir dantel örtü almış, pencerenin buğusunu bu dantellerle siliyorlardı. O günden sonra kalan bir kaç ufak dantel örtü de böylece kalkmış oldu…

2-3 yaşlarına geldiklerinde, neredeyse evimde kırılıp dökülmedik tek bir eşya kalmamıştı. Birlik olup yaptıkları yaramazlıklar, kızdığım zamanlardaki masum bakışları, dudak bükmeleri, birbirlerine “Kardeş” diye hitap etmeleri…

Dilleri dönmeye başlayınca ben de duaları öğretmeye başladım onlara. iş yaparken yanıma oturtur, sureleri okur, onlara tekrar ettirirdim. Biri daha çabuk öğrenir, tam dönmeyen diliyle kardeşinin eksiklerini tamamlamaya çalışırdı…

Belki de en çok “Allah” dedim, “Namaz” dedim yavrularıma. İlk namazları, ilk camiye gitmeleri, ilk kez Kur’an okumaları…Hepsi çok güzeldi, doyumsuz günlerdi benim için…

Eksiksiz bir anne değildim ben. Çok hatalar yaptım, eksikler bıraktım. Yeteri kadar anne sütü veremedim. Nişastadan muhallebi yaptım, bebe bisküvisi yedirdim…Hazır mamalar, hazır bezler çok pahalıydı alamadım…Ama tam iki yıl boyunca her sabah kalkıp taze çorba yaptım onlara…

Yıllar çok çabuk geçti. Şimdi onları bir misafir gibi görüyorum. Allah bilir ya, şunun şurasında yuvadan uçmalarına 1.5 yıl gibi bir süre kaldı belki de. Aklıma geldikçe sancılanıyorum.

İkizlerin büyümüş halleri de pek bir güzel oluyor. Aynı yaşta iki genç çocuk yanyana namaz kılıyor. Ayetten, hadisten bahsediyorlar. Bulaşık makinasını boşaltıp, evi süpürüyorlar. “Dur anne o çok ağır ben kaldırırım” diyorlar…

Onlar benim en iyi arkadaşlarım…Hayatta başına gelen en güzel şey ne deseler, üç şey sayardım: Biri Müslüman olmak, ikincisi Eşim, üçüncüsü İkizlerim…

“Biz üniversiteye gidince ağlayacak mısın anne?”

“Yok canım, niye ağlayacak mışım?”

“Ağlarsın sen, ağlarsın…Ben annemi bilmez miyim? Canım annem benim yaa…”

…………………………………………………..

Cahide Sultan

Bir Cevap Yazın

Bir Yorum Bırakın :)

  1. ummu zeyneb says:

    Maşallah teberakallah duygulanarak okudum yazinizi allahin izniyle çok guzel evlatlar yetiştirmişsiniz,anne baba islami yaşayip çocuklarinada dogru şekilde öğretiyorlarsa o aile bir başka olur,ozenecek bir aileniz var maşallah,erkek çocuklarin annelerine yardim etmelerini veya evde ufak tefekde olsa iş yapmalarini çok seviyorum,eşim evde en ufak bişey yapmak istemez annesi yaptirmadi zamaninda kiyamamış ogluna) ama inşallah benim oglum olursa annesine yardimci olan biri olarak oğretmek istiyorum

  2. Her ne olursa olsun, kulu Allahu Teala kadar kimse sevemez, düşünemez ve başımıza ne gelirse hepsinde bir hayır, güzellik var. Bu iki şeyi unutmayalım, o zaman herşey değişiyor anlam kazanıyor. Rabbim herşeyin hayırlısını versin hepimize, amin inşaAllah.

  3. Çok duygulu bir yazı, hüzünle okudum… İkizlerin üniversiteye gitti mi Cahide ablacım :))

  4. 3 yaşındaki meleğimi 79 gün önce hastane mikrobundan kaybettim. ilk bebeğimi de 5 yıl önce erken doğum sonrası mikrop kapmasından kaybetmiştim. evlat acısı çok zor inanın bana nefes almak bile zor geliyor artık. Hiç asi gelmedim rabbime herşeyde bir hayır vardır dedim. şimdi de ikiz çocuklarınızla ilgili yazınızı okuyunca ağladım ve imrendim. Tekrar anne olabilmeyi çok istiyorum. Rabbim hayırlısını sağlıklısını nasip eder inşallah. Bana dua edin ne olur

    1. Çok zor bir imtihan 🙁 Allah yardımcınız olsun, kaybettiğiniz evlatlarınız cennete açılan kapı olsunlar inşâAllah. Rabbim size kaybettiklerinizden çok daha hayırlı evlatlar bahşetsin kardeşim…

      1. Allah razı olsun sağolun

    2. Mehtapabla says:

      Lale kardesim Allahim yavrularinizla sizi cenneti alada tekrar kavustursun.Bu dünyadada tekrar hayirli saglikli yavrular nasip etsin insaAllah.Allaha emanet olun.

      1. Allah razı olsun

    3. gulrana says:

      s.a aslında boyle guzel bı yazının altına yorum yazıp baskalrının mutluluguna golge olmak ıstemezdım ama daynamadım. bırde dedım belkı bır ıkı kısı dua eder.okurken bnde sızın gıbı ağladım. ınş sızın bır umıdınız var en azından bn 26 yasındayım ve esımın gecırdıgı kanser den dolayı cocugumuz olamayacağını gecen hafta ogrendık. tıbben mumkun degıl. bn yınede rabbimden umıdı kesmıyorum onun ol demesiyle her sey olur. sende bır an ıcın bıle kesme umıdını kardesım. rabbım yardımcın olsun.bızede annelık duygusunu tattırmayı nasıp etsın ıns.

    4. Lale kardeşim Allah sabrınızı arttırsın.Sizi çok iyi anlıyorum 🙁

  5. selemün aleyküm cahide abla.bu yazıyı çok duygulanarak okudum. ikiz anneliği hep gıpta ile baktığım bir duygu.ikiz anneleri hep bereketliymiş gibi gelir bana :)) benimde bir oğlum var.bende allahın izni ile sağlıklı, sıhhatli, allahımın ve rasülümün yolunda, hayırlı, sizin deyiminizle alnı secdeli ikizlerimin olmasını çok istiyorum. allahım her zaman hayırlısını versin inşealah. maddi ve manevi bazı sebeplerden, ikinci çocuk fikri bana hep uzak gelmişti. ama sizin önceki yazılarınızda okuduğum gibi, bereketiyle geleceğine inanıyorum. rabbim hakkımda en iyisini en hayırlısını versin. asıl merak ettiğim sizin ikizleriniz tek yumurta ikizimi? birbirine benzeyenlerdenmi? allah onlarada hayırlı ömür, hayırlı iş ve eş nasip etsin..

  6. Evleneli bir sene olmadi, su an hamileyim ve doguma daha cok var, ama “simdi onlari bir misafir gibi görüyorum” yazmissiniz ya, burnumun diregi sizladi, gözlerim doldu.. =(

  7. mecaz_i hal says:

    SelamunAleykum
    sessiz bir takipçindim ama bi Allah raı olsun demeyi görev bildim
    3 çocuk sahibiyim verene şükürler olsun meşakkatli küleftli bir mesuliyet annelik
    Rabbim evlatlarımızı arkamızda bıraktığımız tükenmez hazinelerimizden eylesin
    iki cihanda yüzümüzü ak eyelsin AMİN
    selam ve dua ile

    1. Ve aleykum selam amin güzel kardeşim amin…

  8. aydinli says:

    selamun aleykum,yaziyi okuyupta aglamamak icten deil.benimde ücüzlerim var.sanki kendimi görur gibi oldum.ama herseye ragmen cok guzel bi duygu..rabbime sükürler olsun.

Close
Tarif Üstü Muhabbet | Cahide Sultan
Close
%d blogcu bunu beğendi: