kokosabla-kış-çocuklar-bitkisel

Çocuklar mı Yaramaz, Yoksa Biz mi Çekilmeziz?

Çocuk eğitiminde dayağın yerini konuştuk uzunca. Pişmanlıklarımız, kırgınlıklarımız, vazgeçemediklerimiz olmuş hepimizin. Çocuklar çok masum ve günahsızlar. Bu yüzden ben biraz daha onların tarafındayım. Konuya ben de başka bir açıdan yaklaşmak istedim. Yani çocukların açısından…

Çocuklar mı Yaramaz, Yoksa Biz mi Çekilmeziz?

Çocuklarımızın sahip oldukları onca imkâna rağmen, çok zor zamanlara doğduklarını düşünüyorum. Artık hiç bir şey eskisi gibi değil. Her evde bir iki bilgisayar, mp4ler çeşit çeşit çizgi film kanalları, istemedikleri kadar oyuncaklar… Herşeyin en alâsı, en çeşitlisine sahipler. Fakat yemyeşil kırlar, ağaçlar, börtü böcekle haşır neşirliklere sahip değil çocuklarımız. En önemlisi de anne babalarda eskiye göre çok değişti.

Artık çocukların eskiye nazaran çok daha eğitimli, her konuda fikir sahibi(!) anne babaları var. Özellikle annelerin çocuklarını eğitirken gösterdikleri insanüstü çaba takdire şayan! Eğiteceğim diye çocukları öyle bir cendereye sokuyoruz ki, çocuklara hareket alanı bırakmıyoruz.

Herkesin çocuğu yaramaz, herkesin çocuğu hiperaktif, laf anlamaz, dağınık… Daha ne yaftalara layık görülür çocuklar.
Eskiden çocuklar sokağa, kırlara bayırlara çıkardı, ip atlar, ağaca tırmanır, sek sek oynardı. Oynarken yemeği bile unutan çocuklar, eve gelince yemeğini yer yatağa zor atardı kendini. Şimdi çocuklarımız evde oturuyor, tek eğlencesi televizyon veya bilgisayar, okula servisle gidiyor, sokak arkadaşı nedir bilmiyor, ağaca tırmanamıyor, toprağa dokunamıyor…

Eskiden anneler de çok karışmazdı sanki çocuklara. Her şeyi laf edip büyütmezdi. Daha doğal daha rahat annelerimiz vardı bizim…
Çevremdeki anneleri dışarıdan bir göz gibi seyrediyorum. Nasıl bilmiş, nasıl dominant, tahammülsüz ve çok çekilmez anneleriz biz…

Eski bir komşum 1,5 yaşındaki kızının çekmece karıştırma merakından yakınırken ” biri gelip çekmeceleri bozuk görecek diye çekmecelere elletmiyorum” diyor, anladığım kadarıyla çocuğu bu yüzden bir dövmediği kalıyordu.

Uzun zaman önce  misafirim olan öğretmen bir hanım ise yine 1.5 yaşlarında ki oğluna yaramazlıkları(!) yüzünden arada vurduğunu söylüyordu…:(

O daha bebek, nasıl elin varıyor da vuruyorsun?” diye sorunca, ” Ama her şeyden anlıyor, yaramazlık yaparken gözlerime bakıyor” diyordu. Evet, çocuk herşeyden anlıyor ama annesi hiçbir şeyden anlamıyordu! Yorgun argın işten geliyormuş, çocuk kucağına gelmek istiyor ama o yorgunluktan çocuğu kucağına alamıyormuş! Halıları yeni ve çok açık renkliymiş, çocuk halıları kirletmesin diye azami gayret gösteriyormuş!

Haklı mı bu anneler? Çocuklar gerçekten çok mu yaramaz? Gümüşlükler, eskitme sehpalar ellenmesin mi? Beyaz halılara kirli eller sürülmesin mi? Çekmeceler dağılmasın, süs adına köşe başlarını işgal eden bir dolu saçma sapan ıvır zıvır ellenmesin, kırılıp dökülmesin mi? Aslında tek amacı içeriyi göstermemek olan,  perdelerin ucunda asılı duran, benim bile görünce ellemek istediğim şıkır şıkır boncuklar çekiştirilmesin mi?

Ne zannediyorduk? Çocuk olunca sessiz sakin oturur, dağınıklık yapmaz, bir lafımızı iki etmez mi sanıyorduk? Biz çocuğu nasıl bir varlık diye hayal ediyorduk? Yoksa o çocuğu da sırf birilerinin ağzını kapamak için mi istemiştik? Eşyalarımız kırılmasın, dağılmasın, kirlenmesin diye çabalayıp dururken, aslında sahip olduğumuz en değerli varlığın o minicik kalbini nasıl kırıp döküyoruz, nasıl dağıtıyoruz farkında bile değiliz!

Hayır, yaramaz değil bu çocuklar! Asıl biz karşı konulamaz ihtiraslarımız, saçma sapan “el ne der” söylemlerimiz, her şeyi laf etmelerimiz, tahammülsüzlüklerimiz, anlayışsızlıklarımız, bir anne olarak erişilmezliğimiz, hoşnutsuzluklarımızla çok daha yaramaz, üstüne üslük çok ta çekilmeziz!

Çocuğumuzun en güzel yıllarını çalışma hayatımıza, kariyer sevdamıza, iş aşkımıza kurban ettik. En tatlı en masum hallerini komşuların, akrabaların laflarına, bitmek bilmeyen temizlik fasıllarına, arkadaş toplantılarına, kabul günlerine harcadık…

Çok şey istemiyor çocuklar bizden, oyuncaklar hep göz önünde dursun, istediği yerlere rahatça dokunabilsin, orta sehpa olmadan evin içinde özgürce koşturabilsin, eşyalar bu kadar dokunulmaz olmasın, annesi erişilmez olmasın, eğitilecek diye hayatı burnundan getirilmesin…

Kardeşsiz bırakılmasın, ömrü boyu yalnızlığa mahkûm edilmesin. Annesi olur olmaz her şeye bağırıp çağırmasın, kendisiyle oynamasa bile en azından onun nasıl oynadığını seyretsin, bir ufak hata yüzünden sonu gelmeyen yıpratıcı sözler söylemesin, bazı yaramazlıklarına gülüp geçsin, lavaboda sabundan köpükler yaparken kirlenen yerleri biraz olsun görmesin, ama kararlı olsun, sözünün eri olsun, sahip olduğu en değerli varlığının çocuğu olduğunu belli etsin…

Birileri bir çocuğa sahip olmak için çırpınıp dururken, birçoğumuz hiç bir ücret vermeden sahip olduğumuz evlatlarımızın kıymetini bilemiyoruz. Kaprislerimiz, sabırsızlıklarımızla hem çocuğa hem kendimize hayatı zindan ediyoruz.

Öyle çabuk büyüyor ki çocuklar. Onları hiç büyümez sanırsınız, bir bakarsınız liseye gidiyorlar, küçüklük fotoğraflarına bakıp duygulanırsınız. Keşke daha çok sevseydim, daha çok ilgilenseydim dersiniz. “Az mı öpüp kokladım, kırdım mı kalplerini?” diye sorar durursunuz kendinize…

Onlar bizim misafirlerimiz, çok kalmıyorlar bizimle. Zamanın nasıl geçtiğini anlamadan, bir gün yuvadan uçup gidiyor çocuklar.

Onların ardından, o lanet olası eşyalarınızla başbaşa kalırsınız!

Eşyalar tozlanmaya, siz silmeye devam edersiniz…

Ama bir daha çocuğunuzun o sevimli halleri geçmez elinize. Misafirlerimize iyi bakalım. Olur, olmaz her şey için kırmayalım onları. Sakin ama kararlı olalım, istikrarsız tavırlar, bir öyle bir böyle olmalar çocukların karakterini  olumsuz etkileyecektir.

Her şeye evet demeyelim elbet. Ama “Hayır” deyişlerimiz de güzel ve etkili olsun. Anlayabilsin çocuklar bizi. Hep güzelliklerle, hayırla yâd edilen anne babalar olalım. Gülümseyen bir bakış, beraber oynanmış bir evcilik hatırası, basit bir şey için beraberce yerlere yatıp kahkahalar attığımız unutulmaz günler kalsın akıllarında…

Cahide Sultan

İlgili yazı:

Onu en çok uyuyunca seviyorsun!

Bir Cevap Yazın

Bir Yorum Bırakın :)

  1. evde çok yaramaz dışarıda çok korkak biriyim ne yapmalıyım

    1. uşşaki says:

      neden korkuyorsun Muhammed ?

  2. Çok haklısın sevgili Cahide abla. Bu yazın, biz annelerin kulağına küpe olsun.
    Son noktasına kadar katılıyorum. Allah razı olsun.

  3. rumuzumda anlasilacagi gibi benimde ücüz kuzucuklarim var.cocuk sabir isi vesselam ama bende o sabir ne kadar var tartisilir.cocuklarla ilgili bir konu bir yazi olunca hic kacirmam.herkese adem gunesi dinlemesini tavsiye ediyorum bu arada.cahide hanim sizinde cocuklarla olan bütün yazilarinizi okudum insallah.hepside cok etkilemistir beni yazi diliniz cok guzel zaten masallah.bu cocuklar konusunu daha genis bir bicimde ,ele alsaniz mesela bir gun cocuklarla yapabildigimiz aktiviteler konulu bir yazi mesela hem sayfadaki arkadaslar birbirlerinden fikir almis olurlar.cocuklarla oyun oynamak bana göre zor bir is.yani ne nasil oynanir bilmem pek fazla ve cabuk bunalirim ama degisik fikirler vererek bu konuda birbirimize yardimci oluruz belki.bu cocuk konularini daha fazla ele almak lazim.bu arada daha sabir sahibi olabilmem icin dua istiyorum sizlerden ins.bide unutmadan sunu sorayim cocuklar birbirine ciddi manada zarar vererek oyun oynuyorlar güya kendilerince yada bazen gercekten ciddi kavga ediyorlar bu durumda ne yapmak lazim sizlerce

  4. Yasemin says:

    Merhaba Allahımın bize en büyük emaneti olan çocuklarımıza değer verirsek hayatımıza ortak edersek sorun kalmıyor inanın. Cevaplarınızı üstünkörü okudum. Fazla vaktim yok ama iki kelime yazmak istedim. Anne ne kadar rahat ne kadar huzurlu olursa çocuk da rahat oluyor. Yaramazlıklar karıştırmalar bir yere kadar sürüyor. Dayak ve ağır cezaların hiç bir sorunu çözeceğini düşünmüyorum. Çok karıştıran devamlı kucak isteyen yemeyen büyük oğlum şu an 10 yaşında hepsi bitti. Oğlum kucağımda yemek yapardım. Çok şükür ki akıllı kendine güvenen örnek bir çocuk. Asla dövmedim ve ağır cezalar vermedim. Hep sabrettim. Çok bunaldığımda çocuğu bırakıp başka bir odaya geçtim.
    Zaman ve sabır herşeyin ilacı. Allahım çocuklarımızın acısını bize yaşatmasın. Onlara sağlık versin.
    Hayırlı akşamlar.

    1. Cevap icin gonderdiginiz maile cok sevindim tesekurler.yukarida okudugum bi yaziya yorum yapmak istiyorum yazan kisinin affina siginarak kaynanamdan gordugum siddetten dolayi sinirleniyordum demis benimde oyle aman aman bi evliligim yok ama cocuguma bunu yansitmiyorum onunla huzuru buluyorum bende cok sey gecirdim yasadim o an herseyi unutup kendimizi cocugumuza verdigimizde tum sostun ortadan kalkiyor ben oyle tapiyorum saygilarimla

  5. 2 bucuk yasinda bir kizim var ve yazinizi cok begendim aynen boyle dusunuyorum bende kuzmiyorum ustunu batirdi bi yerleri kirletti diye simdi bana verseler yaparmiyim yapmam burakiyorum doya doya yasiyor herseyi o kirletiyor ben kuzmadan bide onu operek temizliyorum ev hergun batiyor hergun bulasik cikiyor ama yavrumun bensiz gecen bur saniyesi geri gelmiyor.is yaparken beni cagirdiginda kosarak yanina gidiyorum birakiyorum isi sonrada yaparim ve annem bana hic kizmaz diyor soranlara iste o zaman kendimi huzurlu ve mutlu hissediyorum ANNEM BANA KIZMAZ.. Konusarak birseyin kotu oldugunu yapmamasi gerektigini anlatiyorum anliyor biliyorum ayni seyi ni daha yapsin yine konusuyorum olsun o benim bitanem bebegim yazinizi okuyunca ne kadar dogru davrandigimi bi kere daha anladim tesekurler…

  6. murevva says:

    selamun aleykum çocuklar benim her zaman ilgimi celbetmişrir.

  7. merhaba komsum :))) sıze komsum dıyorum cunku komsum gıbı oldunuz:)) sıtenızı cok uzun zamandır takıp edıyorum bırcok tarıfı yaptım ve sonuc mukemmel benım allah bagıslarsa 3 yasında kızım var (bugun dogum gunu):))) ben kızım dogdugundan berı hıcbırseyıne karısmadım necekmece karıstırmasına nede evı dagıtmasına allahıma bın sukurkı kızım suanda oyuncaklarını kendı topluyor cekmecelerıde hıc acmıyor bence hayır kelımesı cocuklara cok cazıp gelıyor ve hayır dendıgınde ınadına yapıyorlar cevremde ve akrabalarım arasında bı cok cocuk var ama annelerını bı gorsenız sankı cocuklar sus esyası hıc bıryerı karıstırmıcak hıc bır seyle oynamıcak butun gun cocuk koltukta otursun ıstıyorlar ben cok uzuluyorum boyle cocuklara eyıtım adı altında cocugun cekmedıgı ezıt kalmıyor

  8. murevva says:

    selamun aleykum.çocuklar har zaman ilgimi celbetmiştir. ne zaman çocuk eğitimi ile ilgili bir yazı görsem veya konuşma duysam hemen pürdikkat kesilirim. çocuğum olmamasına rağmen bu konu ile bu kadar alakadar olmam çocukluk döneminin insanın hayatında ki en önemli dönem olduğu bilincinde olduğumdan da olabilir. bilmiyorum toplum olarak ne kadar farkındayız ama bu çağa yaralı çocuklar yetiştirdik. gönlü yaralı,kişiliği yaralı, ahlakı yaralı, karakteri yaralı çocuklar yetiştirdik. oyuncaklar içinde, her türlü teknolojik alet içinde, her şeye sahip fakat sevgiden yoksun çocuklar yetiştirdik. unuttuk! onlarında şahsiyetleri olduğunu unuttuk! duygularının ihtiyaçlarını (manevi) olduğunu unuttuk! sevgimize ihtiyaçları vardı en çok. onları önemsediğimizi bilmeleri gerekiyordu. değerli olduklarını hissettmeye ihtiyaçları vardı. hayatın cenderesine sikıştırılıp köşede biblo gibi süsleyip onlara duygusu olmayan göstermelik eşya muamelesi yaptığımızın ne zaman farkına varırsak toplumun kanayan bir yarasınıda kapatmış oluruz. çünkü işlenen her suçun altında tamamlanamamış bir çocukluk yatmaktadır!sevgisiz kalmış önemsenmemiş her çocuk toolumun ortasına atılmış canlı bir bombadan farksızdır.hiç bir anne babaya çocuğunu sevmiyor diyemezsiniz. allah en vahşi hayvanın içine dahi yavrusuna karşı bir merhamet duygusu yerleştirmiştir. burada önemli olan bu sevgiyi onlara iletebiliyormuuyz. onu bilmek zorundayız. bazen bir kelimeyle sevgimizi iletebiliyorken bazende dünyaları feda etmek kar etmiyordur. önemli olan onlara bakış açımızı düzelttebilmek. artık görelim onlrı. sevgimize olan ihtiyaçlarını görelim.koltuğumuzdan sehpamızdan daha az değerli değiller öyle değilmi? bırakalım çocuklarımız incinip kırılacağına eşyalarımız kırılsın.

  9. hatice kübra says:

    Cahide Ablacım uzun bir ayrılıktan sonra size tekrar yazıyorum.Benimde Rabbim bağışlarsa ikitane kızım var.Kızlarımın evde çok rahat hareket etmesinden yanayım fakat misfirliğe gittigimizde ise gayet terbiyeli kibar hanım efendi kızlar olmaları gerektiğini anlatıyorum.Yaoıyorlarmı diye soracak olursanız büyük kızım yapıyor fakat 3 yaşındaki hala bilmiyor bende onu hoş görüyorum.Aslında en başta yazacagımı en sona kaldı bende daha önce çok çekilmez,herşeye kızan ,şiddet uygulayan çevresine kızıp çocuklarından çıkaratan kendi tabirimle hastaydım.Ben kkkkendi ilacımı kendim buldum.Sabrettim çocuklarımın benim özellerim olduklarını farkettim ben onlara ne yaparsam yapıyım beni içten karşılıksız ne kadar çok sevdiklerini fark ettim.Biz anneler herşeyi yapabiliriz inanın bana onları kırmaya üzmeye değmiyor sorunlar çözülmüyor geriye kocaman pişmanlıklar kaalıyor çocukların hafızasında hiç unutulmayan kötü hatıralar.BIRAKIN SİZİ İYİ HATIRLASINLAR.RAHMETLİK ANNEM BEN ÇOCUKLARIMA KIZINCA BANA ŞÖYLE DERDİ,BEN SANA BÖYLEMİ DAVRANDIM Kİ SEN BÖYLE YAPIYORSUN BÖYLE YAPARSAN BİR DAHA EVİNE GELMEM DERDİ.BEN ARTIK ANNEMİN BANA DAVRANDIGI GİBİ DAVRANIYORUM VE ÇOK MUTLUYUZ

  10. murevva says:

    selamun aleykum

  11. Bende başka bir eve misafirliğe gideyim ev sahibi sanki tiken üstünde duruyor gibime geliyor.Oysaki çocuğumun peşini asla bırakmam,başkasının eşyasına zarar versin istemem.Banada gelen misafirin çocuğunla ilgilenmesini isterim.Dün çat kapı misafirim geldi gelende eşimin yengesi ellibeş yaşlarında falan.Bende namazımı kılmamıştım ona dedimki önce namazımı kılayım sonra sohbet ederiz.Ben namaz kılarken önce tülleri açıp camdan dışarıya baktı,sonra mutfağa girdi,ardındanda yatakodama girdi gezmediği bir yer kalmadı.Benim en çok sinirlendiğim yatakodasına izinsiz girilmesi.Neyse mutfağa girdim tarhana çorbası yapıcaktım demezmi ben tarhanayı kıymalı severim.Sırnaşık sırnaşık hareketler buzdolabını açıp bakmalar derindondurucunun içine bile baktı.Diyeceğim ben tarhanayı belki sade seviyorum belki benim evimde kıyma yok o anda.Ablacım inanırmısın çocuktan beter birisiydi.Kendisiyle daha yeni tanıştım aramızda samimiyette yok.Kendisi amcamızın ikinci eşi daha yeni evlendiler.Ben bir eve misafirliğe gittiysem çok fazla kalmamaya özen gösteririm.Vede kimsenin ne mutfağını ne yatakodasını gezmişimdir.Hatta evden çıkarken tuvalet abdest ihtiyacımı karşılar öyle giderim gideceğim yere.Çok mecbur kalırsam abdest almaya girerim.Öyle ansızın çat kapı kimseye gitmemişimdir.İnsanlık hali evde her şey olabilir.Bence bir iki saat önceden haber vermek en mantıklısı.İnsan biraz kendini tanımalı bence.Ben çok ince düşünürüm acaba müsaitmi eşi evdemi diye düşünürüm.Samimi dostluklar komşuluklar ayrı tabi.Bilmiyorum yanlışmı düşünüyorum.

    1. ben ablamın evinde bile buzdolabını açamam okurken pes dedim!!

    2. Ehlisunnazeyneb says:

      Hayir dogru dunuyorsun,sen masallah edebli guzel ahlaklisin. Senin bu davranis bicimin edeb kurallarina giriyor,devam kardes..

  12. Cahide abla haklısınız fakat bazı anneler de aşırı vurdum duymaz oluyorlar çocuklarına en ufak bir laf söylemiyorlar ben yeni evliyim çocuğum yok mesela dün eve misafirler geldi çocuk bütün konsolu ,televizyon sehpasının içini boşalttı ,notlarımı yırttı, yatak odama girmiş oradan birşeyler getirmiş … ben misafirin çocuğuna kızmayı sevenlerden değilim bizim için misafir çok önemlidir fakat en son bilgisayarın üstüne çıkıp yumruklamaya başladı ve annesinden hiç ses çıkmıyor hatta çocuğunun çok akıllı olduğunu ve onu ne kadar rahat büyüttüğünü anlatıp duruyordu ve en sonunda bende dayanamayıp bilgisayarı elinden aldım çocuğun o da ağladı… bilmiyorum doğru mu yaptım ama ne yapayım bende zaten simetri hastalığı var cahide abla aslında her şeyde bir sınırın olması lazım galiba…

    1. Böyle anneleri asla tasvip etmiyorum.Bende evime gelen çocuğun çekmecelerimi, dolaplarımı dökmesine annesi karışmıyorsa kızıyorum açıkçası. Çünkü bu çocuğun suçu değil, annenin ihmalkarlığı. Bir keresinde yeni taşına bir komşuma hoşgeldine gitmiştim. Kızım henüz çok küçüktü. Komşunun evi züccaciye dükkanı gibiydi. Hala nasıl insanlar o kadar ıvır zıvırla rahat yaşıyor anlamıyorum. Kızım 9 aylıktı ve herşey ilgisini çekiyordu. Peşinde koşmaktan, eve döndüğümde sırılsıklam terlediğimi farkettim. Ve emin ol bir daha o komşuma gitmedim.

      1. haklısın ablam açıkçası bende o kişiyle bir daha görüşesim gelmiyor… 🙁

        1. Ehlisunnazeyneb says:

          Boyle durumlarda Yatak odani mutlaka kilitlemeni tavsiye ederim. Ne isi var misafirin orda…sanirim Dayanamz kizardim,agzim konusmasa artik gozlerim fena konusurdu.komsum geldiginde,cikolata falan indirme gerek yok der,cocuk kirletir buralari. Ilklerde beyaz cikolatan varsa daha iyi dedi,Halin Krem Renkli, olurda bulasir..Ayy masallah dedim,herkez senin gibi dusunceli degil..boyle Dikkat etmen cok iyi dedim 🙂

  13. serapvselcuk says:

    Galiba kadınlar yaratılışlarına aykırı hareket etmeye çalıştıkları için oluyor tüm bunlar. Çocukluk bile eskisi gibi değil. Toplumun temeli aile deniyor ama bence önce kadın sonra aile geliyor. Kadın tek başına temelde büyük bir yer dolduruyor, doldurmak zorunda.
    Vazifelerinden birinin de eşinin huzur kaynağı olmak olduğunu unutan kadınlar yüzünden yükseliyor evlerden bağırış çağırışlar. Hep kendisiyle, çevresiyle yarış halinde olan, mobilyaları, titizliği övünç kaynağı olan kadınlar yüzünden mum gibi, ürkek bakışlı çocuklar. Sanki hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayan, her zaman işi olan, o çok mühim işleri için sürekli çocuklarını başından savan kadınlar yüzünden oyunsuz çocuklar.
    Kadının ve nihayetinde toplumun değişmesinde kapitalizm, televizyon, reklamlar, alışveriş merkezleri, dünyacılık hastalığı vb. her şey suçlu ama en çokta kendisine bunun yapılmasına izin veren kadınlar suçlu.

    1. Yazdıklarınız için helal olsun diyorum size. Malesef bahsettiğiniz olumsuz çarkın içine kapılmış biri olarak vicdanen çok rahatsızım. Bunlardan arınmak için de çok sağlıklı bir ruha sahip olmak gerek, inşallah nasip olur kısa zamanda.

  14. herkese selamün aleyküm
    sana sonuna kadar katılıyorum cahide abla.el ne der korkusu eşya takıntısı çocukları doğduğuna pişman ediyor.anne olmadan önce dikkat etmezdim ama artık bebek görmeye gidince gittiğimiz evdeki eşyalara bakıyorum ve hep aynı soru takılıyor aklıma “ALLAH’ım bu bebek bu evde nasıl büyüyecek?” .her yer tıkış tıkış eşya,dantel,örtü,biblo ,çerçeve,resim,çiçek…..salonların kapısı genelde kilitli.misafirden misafire açılan salon çocuklar için nasıl cazip halbuki.sanki macera adası.

    pek çoğunuza göre acemi bir anneyim (5 yıllık) ama benim de nacizane eklemek istediklerim var.

    hanımlar lütfen eşyalara köle olmayın.siz onları kullanın onlar sizi kullanmasın.onlar size hizmet etsin siz onlara hizmet etmeyin.zaten kullanmıyorsanız aman şunuda yok demesinler diye o eşyaları evde tutmayın.

    birde emeklemeye başladığı andan itibaren evinizi çocuğunuza göre düzenleyin.çocuğunuz rahat eder ama en çok siz rahat edersiniz.kırılacak ,dökülecek,zehirlenmeye yol açabilecek şeyleri kaldırıverin elinin altından.gözünüz arkada kalmaz.kapatın pirizlerin önünü ağır eşyalarla.o büyüyene kadar kullanmayın fiskosları,orta sehpaları,dantelleri,çiçekleri.sonra çıkarırsınız ortaya.beni eşyamdan dolayı kınayacak insan bana hiç gelmesin daha iyi.

    artık ortam çok kötü.çocuğu tek başına sokağa gönderemiyorum diyorsanız siz de yanında gidin.bitmek tükenmek bilmez temizlikleri bir kaç saat erteleyin.dışarıdan gelince devam edersiniz.

    artık pekçok yerde parklar var.parklara sadece çocukların salıncağa binip,kaydıraktan kaydığı yerler olarak bakmayın.parkların size sundukları imkanlardan sonuna kadar faydalanın.önce ağaçları ,yaprakları,çalıları,otları inceleyin.varsa sinek,kelebek,salyangoz,börtü ,böcek,kurbağa… çocuğunuzla birlikte bakın,gözlemleyin.ayakkabılarını çıkarıp çimlerde yürümesine,ağaçlara tırmanmasına izin verin.üstü başı kirlensin.korkmayın.eve gidince makineye atıverirsiniz.artık çim lekesine bile çare bulundu :-)isterse yaprak,taş toplasın.evde yaprakları bir kağıda yapıştırıp odasına asabilirsiniz.taşları boyayabilir yada sadece biriktirmesini sağlayabilirsiniz.(oğlum daş dolettiyonu-taş koleksiyonu- diyordu)kırılıp dökülen ağaç dalları,at kestaneleri,ateş dikenlerinin meyveleri…aklınıza ne gelirse.yada sadece banka oturup bulutların neye benzediğine bakın. pikniğe gittiğinizde mangalın başında pineklemek yerine onunla oynayın,gezin,etrafı keşfedin,yeni bir şeyler bulun.

    çocuğunuz doğduğunda hiçbirşeyin eskisi gibi rahat,düzenli,tertipli olmasını beklemeyin.beklentilerinizi düşürün.çocuğunuzla ilgilenmekten başka şeyleri biraz aksattığınızda sizi kınayacakların kınamasından da korkmayın.

    biraz uzattım cahide abla hakkını helal et.

  15. Dilekkk says:

    Gunaydinnlar herkese, tum takipcilere 🙂 cahide hanim sizi 5-6 aydir takip ediyorum. O gunden sonra sizi tum arkadaslarima souluyorum allah razi olsun. 2 gundur yazinizla birlikte tum yorumlarinizi ancak okuyabildim cok sukurr :))) ,benimde 26 aylik kiziim var ellerinizfen oper tum teyzelerii ben kizima normalde hic kizmam ama cok ilgilenemezdim aksamlari malum yemek derdi felan 2 gundur kucagimda yemek yapiyor yada isitiyorum, hadi kizim sifrayi kuralim diyorum ekmegi gotyruyo kasik goturuyor sofraya :)) sonrada ayy annemm diyip beni opuyo prensesim yaa 🙂 nasipse bende cikmayi dusunuyorum isten.. allah tum isteyenlere hayirlisuyla nasip etsinn,,

    1. Can-ı gönülden aminnnn diyorum.

      1. uşşaki says:

        Yüce Rabbim hayırlıyısıyla bana ve isteyen tüm kardeşlerime en kısa zamanda nasip eder inşaallah işi bırakıp yavrularının başında olmayı şu mübarek üçaylar hürmetine, Sevgili Peygamberimizin (SAV) yüzsuyu hürmetine dua edin inşaallah kardeşlerim.

  16. Allah senden razı olsun Cahide Abla.Artık bu yazıdan sonra çocuğuma davranışlarımdan hiiiiç rahatsız olmam.Kendi yaşıtım olanlara veya birkaç yaş daha büyüklere böyle olması gerektiğini bir türlü ifade edemiyor ve bazılarından ters tepkiler alınca kendimi çok yanlız hissediyordum.Acaba yanlışmıyım diye de tereddüt ediyordum.bir annemle konuşunca rahatlıyorum bir de senin bunca yıllık tecrübenle kendi düşüncelerimin, duygularımın uyuştuğunu görmek beni çoooook mutlu etti.

  17. özlem a says:

    10 yaşındaki kızımın odası sürekli dağınık . toplasa bile 1 saat sonra eski haline dönüyor nasıl yapıyorsun kızım diyorum bende anlamadımki diyor toplatmak için zorlasam bu sefer bunalıyor tpolatmasam acaba ileride pasaklı bir kadınmı olurki diye hayıflanıyorum öte yandan komşu nun biri çat kapı gelir herzaman olmasada, illaki görür orayı ve ne bu böyle hiç yakışıyormu bi kıza diye beni kışkırtıyor sonrada okuldan gelince kızıyorum ona, sizce ne yapmalıyım sevgili kaerdeşler ve sevgili cahide hanım ne yapmalıyım rahatmı bırakayım yoksa toplatmalımıyım kıyafet oyuncak defter kitap takı toka falan işte bi kız odası babasıda kızıyor herzaman birşey demiyorum ama….

    1. Benim kızım da 9 yaşında. Odasını arasıra toplaması gerektiğini biliyor. Özellikle haftasonları odasına geçip kalabalıklarını topluyor. Hatta süpürüyor. Bunları yapmaya mecbur olduğunu bilmek zorunda. Haa çok mu güzel süpürüyor veya topluyor hayır. Çoğu kez o okuldayken ben yeniden süpürüp toparlıyorum. Ama bunu yapması gerektiğini bilmeli çocuk.Yakın zamanda yazmayı düşündüğüm bir yazı bu yöndeki sorulara cevap olabilir düşüncesindeyim…

      1. zerdali mişmiş says:

        bu konu hepimizin yarası cahide..bir ara bu konuyu yazacaktım ama vazgeçtim..iş yapmayı sevmeyen,evlilikten nefret eden bir kızım var..büyüyünce hizmetçi tutacağım iş yapmayı sevmiyorum diyor..bir gün kendi gönlünden bir işin ucundan tutmadı hep ite kalka yapıyor..ha kalkınca yatağını düzeltir,zorlada olsa sofrayı kurar kaldırır,ama hiç iş yapma hevesi yok.kişisel temizliğine çok önem verir ama ev temizliğini umursamaz..bana güvenme aha şimdi ölsem ne yaparsın diyorum,sende kendini öldürmeye çok meraklısın diyor..ben onun yaşında yuvarlak masa örmüştüm,o bir iğneyi bile tutamıyor..bu konu çok önemli cahide..böyle yapma evlenince eşin annen seni nasıl yetiştirmiş diye arkamdan laf der diyorum,ben evlenmiycem ki zaten diyor..çokta güzel,bu güzellikle seni bırakırlar mı sanıyorsun diyorum,ne evlendirme koca meraklısısın diyor..ah cahide ah,ahlakı dört dörtlük ama bu konuda şikayetçiyim..aceba her işi kendim yapayım diye koşturmaktan,kıyamamaktan mı oldu..yoksa ergenliğin cilvelerimi anlamadım..

        1. bu konuda yine temelden başlıyor ne yazıkki çok küçük yaşta belli sorumluluklar verilmeyen evlatlar yetişiyor ve sonuç bu oluyor :(( ben evlendikten sonra hayatımda ilk kez nevresim değiştirdim düşünün..ne kadar basit bir iş ama ne kadar bocaladım yorganı nevresimin içine düzgünce sokabilmek için!!hep hazıra konduk anneler bizler için işleri yapıyordu nasılsa..lütfen anneler bu konuda görevler verin..oğlumun yatağını toplarken bana yardım etmesini isterim hatta bazen kendi toplar..sofrayı kurarken kaldırırken her daim ona iş verir ya tuzluk ya ekmek sepeti ne olursa olsun onuda katarım..pijamaları katlamasını gerektiğini söylerim yamuk yumukta olsa yapmaya çalışır..onun seviyesinde askısı var dışarıdan geldiğimizde paltosunu kendi asar banyoda taburesi var çıkar elini yıkar yine kendi seviyesinde askı var elini kuruladığı havluyu yerine asar..kapıdaki ayakkabılarını alır dolaba koyar vs birçok işi yapması için üzerine gitmeden ancak ona görevler vererek aşıladım..bu arada oğlum 4 yaşında henüz..
          Cahide bencede bu konu çok ama çok önemli mutlaka bununla ilgilide bir yazı paylaşmalısın..selametle..

          1. İnşaAllah Esracığım, kısasüre sonra yazı gelecek Allah’ın izniyle…

            1. ayseee42 says:

              biz eşimin ailesi ile alt üst oturuyoruz ve onlar bu konuda çok rahat kızım henüz çok küçük ama çok hareketli bende çalışan bir anneyim eşimin ailesinin hiç bir kısıtlaması yok olsun yapsın döksün böyle davranmamalarını kaç defa ben ve kendi yakınları söyluyoruz ama kendi bildiklerini yapıyorlar kırıcı olmak istemiyorum ama çocuğumu da bu şekilde yetiştirmek istemiyorum eğitimde 0-6 yaş dönemi önemli acaba ben mi çok büyütüyorum nasıl davranmam gerekir bunların cevabından da bahsederseniz gerçekten çooook sevinirim

  18. Cahide abla yine her zamanki gibi güzel bir konu seçmişsiniz. Okurken çoğu yerinde kendimi buldum. Özellikle oğlumla ilgili ençok zorlandığım dönem, bez bırakma dönemiydi. ‘Ya etrafa görmediğim anda çiş yaparsa ve ben onu hiç görmesem’ kuruntuları ile geçirdiğim dönemlerdi. Yaptığı da oldu dünyanın sonu değil ya mübarek en kötü ihtimal alır halını yıkarsın(..ki yıkadım da).Ama Allah biliyor benim bu endişelerim özellikle halının üzerinde namaz kılınıyor olması idi. Çünkü bazen misafir abiler geldiğinde eşimle cemaat halinde namaz kılıyorlar. Ve seccade yetmediği için çoğu direk halının üstünde kılıyor. Çok şükür o günleri atlattık,oğlum şimdi kendisi çişini-kakasını söylüyor.Klozeti açıp yapıyor sonrasında da sifonu çekerek kend temizliğini de yaparak işini hallediyor(çok şükür RABBİM E) Bunda sizinde rolünüz çok oldu. ‘tuvalet eğitimi’ ile ilgili yazınız yayınlandığı dönemlerdi. Sizin yöntemelerinizi de kullanarak RABBİM işimi kolaylaştırdı çok şükür. Hasılı biz hayatı bazen hem kendimize hem çocuklarımıza çekilmez hale getiriyoruz. Oysa onların emanet olduğunu her daim hatırlasak işimiz daha bir kolay olacak. Son sözlerimi başda kendi nefsime söylüyorum. ALLAH A emanet olun kardeşlerim

  19. Selamün Aleyküm hayirli aksamlar cahide ablam son iki yazin beni baya etkiledi bende bir erkek ( 3yasinda) birde kiz (2bucuk aylik ) annesiyim. hamilelik süreci cok kötü gecti ,oglumla düsman gibiydik 🙁 seker hastasi olodugum icin ilac insülin kullanmam gereti psikolojim cok bozuldu hamileligin ilk aylarinda . tabi oglumdan cikardim acisini cok üzülüyorum arada dövdümde canparemi ilkgözagrimi :(( simdi düsününce icim yandi nasil vurabildim yavruma diye . Allahima binlerce sükür olsun bu dönemi atlattik kizimda cok iyi oglumda, en önemlisi ben normale döndüm sabrimi arttir Yarabbim diye cok dua edip agladim halada ediyorum. Rabbim istyenlere hayirli saglikli evlatlar nasip etsin kimseyi evladiyla sinamasin insAllah.
    benim bir sorunum var saglik acisindan bana doktorlar tekrar dogum yapmamin sakincali oldugunu söylediler. hem cocugu hemde kendimi riske atarsin dediler ve korunmam gerektigini en az 3-4 sene cocuk düsünmemem gerektigini dediler .nasil bir korunma yöntemini tavsiye edersiniz. ben hap kullaniyordum ama su an yan etkilerini hissediyorum bilgisi olan varsa yada tavsiyesi olan cok sevinirim
    Allaha emanetsiniz öpüyorum hepinizi

Close
Tarif Üstü Muhabbet | Cahide Sultan
Close
%d blogcu bunu beğendi: